شرمنده!

 
مهم تر از نتیجه!!
نویسنده : مـــنــتــظر... - ساعت ٦:۱٧ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۳٩۱/۸/٢۸
 
قال الحسیــن علیه السلام
 
((…….. و انی لم اخرج اشرا و لا بطرا و لا مفسدا و لا ظالما و انما خرجت لطلب الاصلاح فی امه جدی (ص) , ارید ان امر با المعروف و انهی عن المنکر و اسیر بسیره جدی و ابی علی ابن ابیطالب .....))
 
((و بتحقیق که من به استکبار در مقابل حق و ستمگری و فساد قیام ننمودم و همانا که بجهت اصلاح در امت جدم (رسول الله ) که درود خداوند بر او و خاندانش باد بپاخاستم ; (و از این قیام ) امر به معروف و نهی از منکر را خواستارم و (در این راه ) به سیره جدم و پدرم علی ابن ابی طالب رفتار خواهم نمود پس هر کس مرا بحق پذیرا شده ,  پس خداوند بحق سزاوار تر است و هر کس دعوت مرا رد کند ,  بر این امر صبر خواهم نمود تا خداوند بحق میان من و قوم بدادگری قضاوت کند و نیکوترین دادگران است.))
 
 
آری حسین علیه السلام به جهت اصلاح امت رسول خدا و امر به معروف و نهی از منکر قیام کرد حج تمتع را به عمره تبدیل کرد بار سفر بست به سوی کشته شدن زن و فرزند و خانواده را به صحرای پر از گرگ کربلا برد ...

او فرجام کار را میدانست چنان که از زبان جدش رسول خدا  صلی الله علیه و آله بارها شنیده بود و چنان که از پدر بزرگوارش علی بن ابی طالب علیه السلام شنیده بود اما رفت .
او رفت چون وظیفه اش رفتن بود ، او رفت چون وظیفه اش را انجام تکلیف می دانست نه اینکه کاری کند که به نتیجه  مطلوب برسد.
 
او رفت تا بیاموزد به ما تکلیف را،
او رفت تا ما بدانیم هدف نتیجه مطلوب نیست هدف انجام تکلیف است،
او رفت تا یاد بگیریم نتیجه مهم نیست هر چه باشد، مهم انجام تکلیفیست که بر دوش ماست .
 
و اما وظیفه ما چیست؟؟
آیا امر به معروف و نهی از منکر فقط وظیفه امام حسین علیه السلام بود و با پایان عاشورا دیگر این مهم وظیفه کسی نیست؟
 
آیا چون سودی ندارد تذکر و امر به معروف را باید کنار گذاشت؟
 
مگر این ما نیستیم که لقب سنگین " ملت عاشورائی "را به دوش می کشیم،
و سخن از اقتدای به امام شهید خود به میان می آوریم و آن را به رخ عالمیان می کشانیم؟؟!!
پس چه شد؟
ما به چه چیز امام شهیدمان اقتدا کرده ایم؟؟
تا کنون کدام  سخن را در اقتدای به امام حسین علیه السلام  در راه امر به معروف و نهی از منکر بر زبان جاری ساخته ایم؟؟!!
 کدام حرکت را در اقتدای به امام حسین علیه السلام  در راه امر به معروف و نهی از منکر انجام داده ایم؟؟!!
کدام  سختی را در راه امر به معروف و نهی از منکر برای خود خریده ایم و آن را تحمل کرده ایم؟؟!!
چقدر حاضر شده ایم زخم زبان بشنویم در راه این فریضه واجب؟؟!!
 
با این اوصاف آیا باز هم می توانیم خود را "حسینی" و" عاشورایی" بنامیم؟!!
 
وقتی هنوز به دنبال نتیجه ایم و تا وقتی ندانیم نتیجه میگیریم دست به انجام هیچ کاری نمیزنیم و تکلیفی را بر روی دوش خود نمیابیم،
 
و تا وقتی از"قالو بلای" روز "الست"خود غافلیم و نمی دانیم چرا "انه کان ظلوما جهولا"، چطور می توانیم خود را "حسینی" بدانیم  و "عاشورائی" بخوانیم  و از همه مهمتر خود را یک "منتظر" بدانیم؟؟؟!!!
 

 
comment نظرات ()


صد بار لب گشودم و بیرون نریختم

خونها که موج میزند از سینه تا لبم